همیشه دیر که میام اینجا و دیر که می نویسم تو اولین پست که میام قبل از هر چیز می نویسم شرمنده ام... ببخشید... معذرت می خوام... خجالت می کشم و......
اما دروغ چرا بیش از اینکه شرمنده باشم خوشحالم  خیلی هم خوشحالم که دوستانی به خوبی شما داریم. دوستان گلی که هرچه من بی معرفتی به خرج بدم از محبتشون کم نمی شه و من و پسرکم رو فراموش نمی کنن. همتونو دوست دارم و قول می دم حداکثر تا دوشنبه مفصل بنویسم از این روزهای غیبتم.

لیلی گلم خیلی از محبتت درک قوی ات ممنونم عززم. دل ما هم براتون تنگ شده حسابی. آراز گلمو ببوس